game\areanotifications 1 2 6 Wyruszasz ku Krzepie. W oddali widnieje Biała Marchia, rozciągająca się aż po horyzont z północy na południe. Wydaje się przywoływać cię szczytami przypominającymi połamane palce. Trakt zwęża się coraz bardziej i wkrótce niknie w cieniu gór. Ledwie wchodzisz w góry, a z zasnutego ciemnymi chmurami nieba schodzi na ciebie gradobicie, które zamienia trakt w lodowisko. Idziesz przed siebie. Powietrze staje się coraz bardziej rozrzedzone, a górski wicher hula przez zdradliwe przełęcze. Burza śnieżna zmusza cię do rozbicia obozu na całe trzy dni, podczas których twoje schronienie otaczają zaspy śniegu. W końcu pogoda poprawia się i kiedy docierasz do Krzepy, niebo jest czyste i błękitne. Od strony wioski dobiega hałas – wysoki i ostry, brzmiący trochę jak wycie mroźnego wichru. Ale kiedy pokonujesz ostatnie wzniesienie i docierasz do drewnianych bram Krzepy, widzisz co się tam dzieje... 7 Nim wychodzisz w końcu z Baterii Durgana i stawiasz kroki na świeżym śniegu, wieści o dziwnych światłach w fortecy i rozbłyskach energii na niebie zdążyły się już rozejść. Ocaleni mieszkańcy Krzepy pospieszyli do Baterii Durgana, popędzani wizją zasłużonego spokoju i dobrobytu. Naprawili mury, odbudowali siły i przygotowali wioskę na pomyślną przyszłość, która niewątpliwie miała nadejść. Głosy Baterii Durgana wreszcie ucichły, więc nikt nie słyszał odległych jęków czegoś przebudzonego pośród wierchów – wielkiego i nieustępliwego niczym lawina.